Przedmiotem wątpliwości i rozbieżności interpretacyjnych stała się kwestia tego, czy poziom życia osoby ubiegającej się o zadośćuczynienie w związku ze śmiercią osoby bliskiej ma wpływ na wysokość tego świadczenia. W wyroku z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. III CSK 279/10, Sąd Najwyższy jednoznacznie wypowiedział się, iż poziom życiowy pokrzywdzonych nie powinien decydować o wysokości wypłacanych im sum z tytułu krzywdy. Skromny poziom życia danej rodziny nie może mieć znaczenia podczas ustalania wysokości zadośćuczynienia za cierpienie spowodowane śmiercią bliskiej osoby. Cierpienie jest takie samo u osoby mniej lub bardziej zamożnej. Jedynym kryterium odniesienia przy ocenie wysokości zadośćuczynienia pieniężnego mogą być stosunki majątkowe panujące w społeczeństwie. Podstawowymi przesłankami krzywdy osoby uprawnionej do zadośćuczynienia są natomiast dramatyzm przeżyć, poczucie cierpienia, przeżyty wstrząs, rodzaj i intensywność więzi rodzinnych, więź emocjonalna z ofiarą wypadku, rola osoby zmarłej w rodzinie, pustka wywołana jej śmiercią, a także sposób leczenia i wiek pokrzywdzonych oraz zmarłego.